Maremmano Antonio

In juni is mijn nieuwe pleeghond Antonio gearriveerd.

Meegenomen door zeer welwillende vrijwilligers en nu voor het eerst van zijn leven als huishond in Nederland.

Antonio ontpopt zich als de ideale huisgenoot: een vriendelijke bescheiden hond die zich makkelijk voegt in het leven met bijzondere nieuwigheden. De poezen waren al snel geaccepteerd. Zo ook de andere honden in het gezin. En nu moet ie dagelijks mee 'op wandeling' iets wat hem nog de minste moeite kost.... hij loopt goed aan de lijn, af en toe nog whiskeykoers en kan op het strand als er niet teveel mensen zijn , loslopen.

Nu het hoogseizoen der toeristen is wordt Antonio wel met veel 'engs' geconfronteerd. Vliegers, gillende rennende kinderen, groepen langsrazende wielrenners, kitesurfers en fanatieke strandvoetballende puberalen. Dus op die momenten is Antonio ietwat overdonderd en zoekt steun bij ons. Daarom hebben wij besloten voorlopig de excessen van groepen vakantie  houdende mensen te vermijden en lopen wij 's ochtends als de roes nog uitgeslapen wordt.

Zijn huid geeft hem veel jeuk , de dierenarts dacht dat dit wel beter zou worden in zijn nieuwe omgeving zonder stress. Met anti jeuk shampoo, herstellende zalfjes en pillen proberen we er iets aan te doen.

Om zichzelf niet teveel schade toe te kunnen brengen draagt hij oude t-shirts en een 'lampekap'.

Ondanks die beperkingen, waar hij alleen maar rustiger van wordt, oogt hij al een stuk gelukkiger dan bij aankomst.

In huis moest onze witte prins erg wennen aan de vrachtwagens die hier vlakbij het raam langskomen. Het fenomeen huiskamer was geheel onbekend en het heeft dan ook een week geduurd voordat hij daar in durfde te liggen.

Zo heeft hij al vele aanpassingen onzichtbaar en schijnbaar moeiteloos gemaakt en ontpopt hij zich als charmeur eersteklas. Ook tegen onbekende honden buiten is hij voorkomend en tolerant. Met zijn buddy Bulut kan hij het uitermate goed vinden! Acht poten op een buik, terwijl ik het liefst voor Vellah mijn oudere podencokruising een reu in de opvang heb.

Onze Toon houdt ook van lekker eten. Zo erg zelfs dat het opruimen van het aanrecht in de keuken weer wat actueler is geworden ;-)).  Zijn rauwe vlees wordt door de tuin  verspreid, dit helpt tegen het schrokken  en daardoor is hij gaan beseffen dat hij een neus heeft. Nu is buiten wandelen een bijzonder geurenpalet gaan worden.

Ook qua muziek is hij speciaal. Een prachtige sonore basso klinkt bij het aanslaan van vermoed gevaar.... de ramen trillen mee en het houten meubilair dient als klankkast. Menig zangkoor is jaloers op zo'n stem. En hoewel nietsvermoedende voorbijgangers hun pas dan ongewild versnellen, de genode gasten die het huis betreden worden verwelkomd door deze witte teddy.

Antonio is en blijft een rasechte Italiaan: veel kabaal  naar buiten maar ooooooooh zo'n klein hartje van binnen!

Zijn favoriet onder de mensen? Di Mama.

wordt vervolgd.....

 

Bulut samen met zijn Vellah

Podigespinste

Vor 8 Jahren fing alles beim Verein PAWS an, als ich auf der Suche nach einem anderen Hund war, den ich zusätzlich zu meinem Whippet aufnehmen konnte. Übers Internet wollte ich verantwortungsbewusst einen Hund aus dem Tierschutz aussuchen, und da war Bellabelle, ein 5-monatiger Welpe, Galgo-Podencomischling. Nun, ich wusste, was ein Galgo war, und der Rest war mir wurscht.
Mittwoch angerufen, Hund schnell noch mit in den PAWS-Transport aus Spanien, und Samstag konnte ich Bellabelle in Eindhoven abholen. In meiner Umgebung haben so einige Hundekenner und –trainer nach einem Burnout das Handtuch geworfen, weil sie versuchten, mich und meinen Hund, einen Podencomischling, zu unterrichten. Über allerlei Umwege erfuhr ich dann, dass mein Problem einen Namen hatte: ja, genau, ein deutlicher Fall von Podenco! Endlich Anerkennung, und das ist schon die halbe Miete.

Jahre, in denen ich stundenlang im Auto auf Parkplätzen gewartet habe, bis mein Hund zurück kam, ohne Hund nach Hause und dann abends noch mal zurück zu der Stelle, wo ich ihn zuletzt gesehen hatte, letztendlich ungezügelter Freilauf - sie weiß, wo sie wohnt und wird schon zurückkommen, wenn sie Lust dazu hat -… all die Stadien, die man als Podencobesitzer durchläuft, habe auch ich durchlaufen.
Als erfahrener Podencobegleiter, ohne jemals noch das Bedürfnis zu haben, mich „Herr(chen) und Gebieter“ über so ein Tier zu fühlen, kann ich sagen, dass der Podenco meine große Liebe geworden ist.

Als ich Jahre später durchs Internet surfte, sah ich die abgemagerten Tanusu, Garaje, Flecha und noch viel mehr Podis und dachte nach 8 Jahren: ist es wirklich so schlimm um diese außerordentlich sensiblen Hunden gestellt? Weil meine Vellah (ehemals Bellabelle) mich schon mal vor einer Rauchvergiftung gerettet und mich auch vor anderen Katastrophen bewahrt hatte, fand ich, dass ich mich revanchieren sollte. So wurde ich bei Gran Canaria Hunde zur Pflegemama bombardiert und dachte mir, dann feiere ich meinen Geburtstag ausschließlich mit Podencos.

Wir Podibesitzer fühlen uns oft einsam zwischen den anderen Hundemenschen, weil wir die Podis zwar “haben”, sie aber keinesfalls besitzen.
Daher mein Aufruf zu einem freundschaftlichen Treffen in der Dunen, wobei Podencofreunde von allen Vereinen die gemeinsame Liebe für diese Rasse miteinander teilen und wir endlich frei über unsere Hunde reden können, ohne von anderen Hundemenschen schief angesehen zu werden. Für uns ist es normal, um ohne Hund spazieren zu gehen (oder zumindest ist der Hund nicht in Sichtweite). Für uns ist es nicht selbstverständlich, dass man, wenn man mit dem Hund spazieren geht, auch mit dem Hund wieder nach Hause kommt.

Wir können unsere Hunde mit keinem Gassiservice mitgeben, weil sie nicht unbedingt beim Rudel bleiben und die Leute vom Gassiservice nicht mit unseren Hunden umgehen können.
Unsere Wohnungen brauchen eine ganz besondere Einrichtung, die erfahrungsgemäß Podencoproof ist oder das schnell wird.
Unsere Gärten sind nie so ordentlich wie die der Nachbarn.
Unsere Terminplanung kann sich tagtäglich spontan ändern, weil der Hund ganz andere Pläne hat…
Unsere Hunde sind die sanftmütigsten und liebsten Hunde der Welt.
Unsere Hunde ergreifen Besitz von unserem Alltag, lassen uns ständig improvisieren, und das machen wir gern.
Unsere Podis fördern etwas in uns Menschen zu Tage, das man wahnsinnig lieben lernt oder was man absolut nicht ausstehen kann. Mit Podis gibt es keinen Mittelweg. Und nur Podencomenschen (so was wie die grünen Marsmännchen und –frauchen) kapieren das.

Am 28. Februar 2010 von 12 Uhr bis 15 Uhr schüttete es wie aus Eimern. Aber alle haben sich köstlich amüsiert beim Spaziergang! Alle Hunde hatten Freilauf, außer Sussy und Martina.
In Kürze, am Sonntag, dem 13. Juni, findet ein Podencotreffen in Amersfoort statt, das wieder von Judy Kleinbongardt organisiert wird. Sie war damals mein „Mental coach avant la lettre“, als sich herausstellte, das ich einen Podenco hatte…
Also: alle Podencomenschen, vereinigt euch und teilt eure enervierende Lebenserfahrung mit Leuten, die keinen langweiligen Tag mehr kennen, seitdem sie einen Podenco oder Podencomischling haben.

Meine Bellabelle hat inzwischen das Spürhundestudium aufgenommen, weil sie eine besondere Veranlagung hat. Sie ist keine Kreuzung mit einem Galgo, sondern mit einem Pointer. Vellah ist gegenwärtig mein Hundecoach für Hunde, die frisch aus der Perrera kommen. Ohne sie könnte ich keine Hunde von Gran Canaria auffangen. Sie beruhigt sie, zeigt ihnen, was bei den Spaziergängen so abgeht und strahlt Ruhe und Gelassenheit aus. Ich hoffe, dass meine Vellah 28 Jahre wird, denn ich wüsste nicht, was ich ohne sie anfangen sollte.
Auch trainiert sie mein Pferd, das ziemlich heißblütig ist, und ich als unerfahrene Reiterin schalte Vellah als Rudelführer ein. Sie kapiert das alles ohne Training, lotst uns sicher durch Wald und Verkehr, und all das mit einem Big Smile auf ihrem Gesicht. Niemand soll sagen, dass Podencos schwierige Hunde sind, unsere Gesellschaft ist schwierig, aber ich habe einen Superhund. Lang lebe der Podenco!

Übersetzung: Judy Kleinbongardt

Golliwogs Kerstwalk

Een opvanghond rond Kerst

  "Kun jij een pup opvangen?" vroeg men me. Ze had adoptiefouders maar die willen haar niet meer, zei iemand van de organisatie.   Zondag met vliegtuig gearriveerd in Nederland, donderdag weggebonjourd door haar adoptanten en bij mij gebracht. Met een flesje pijnstilling, ze heeft een gebrekje aan haar knie, zo is gebleken.

Slechts 40 cm en toch al teveel en niets waard waar ze vandaan komt, ongewenst in het land waar ze nu zit.  Normaliter vang ik geen puppen op, smelt niet voor de smoeltjes en het dons, maar ze is leuk. Angstig, onderdanig en oooooooooh zo voorzichtig.  Ze weet met haar zes maanden al dat de wereld niet op haar zit te wachten.

Vandaag een eerste zondagochtendwandeling in een witte wereld met dubbele lijn , halsband en tuigje, in het geval van ontsnappingscapriolen, ze heeft zo'n lenig slangenlijfje. Stress en paniek afgewisseld door korte belangstelling voor een nieuw geurenkabinet. Honden en mensenbenen als enig houvast.

Thuis voor haar een extra tussendoortje in haar veilige bench. En dan die diepe dromelarij.  's Avonds als de hersentjes het bosavontuur verwerkt hebben probeer  ik meer contact. De laatste stap licht onder dwang zet ik haar naast me op de bank met heerlijk eten. Met twijfel wint de honger het van de ingekapselde overlevingsmechanismen en ze blijft bij mij. Ook nu ze weer haar slaapje doet, ligt ze met hoofd naar mij toe, dicht bij mij. Het liedje Blijf bij mij klinkt zacht in mijn oren als ik naar haar kijk.

Er was geen plaats voor het beestje waar en wanneer had ik dat eerder gehoord? Geen plaats voor kleine Golliwog in een winter waar  'warmte en gezelligheid' bij de locale huishoudzaak moet worden aangeschaft.  Prettige Kerstdagen allemaal.

De eerste week Akbash Bulut

Bulut is een Akbash, de westelijke  'variant' van de Kangal en eigenlijk helemaal niet erkend als ras.
Toen hij als voormalig kettinghond bij mij kwam in juni. Heb ik nog even alle hondenregels ernstig bestudeerd, zodat ik weergaloos als packleader mijn naam zou vestigen......
Dat liep ff anders want deze knul was met zijn bijna 2 jaar al beresterk en had nog niks geleerd.
Dus de eerste week aan de riem leren lopen met een voorwaartse massa van 45kg heeft mijn botten in mijn vingers tot het UITERSTE opgerekt. Bovendien kon ik niet op mijn benen blijven staan in het zicht van een tegemoetkomende hond dus werd mijn route bepaald door de aanwezigheid van bomen en of lantarenpalen om mij onderweg aan vast te klampen met een wilskracht die ik van mezelf niet kende.
Maarja klagen kon niet want mijn adoptiebemiddelaar had me ingelicht en alles met me besproken (ook dat er twee man nodig waren om hem vast te houden en of ik wel wist waaraan ik begon en of ik toch niet een leuke Rottweiler wilde). Dus met spierpijn, gezwollen, warmrode weke delen , elleboogpijn en tussenwervel- en schijfpijn bleef ik stug volhouden, ik had immers gezegd dat ik zeker was van mijn zaak.
Een bijkomend geluk is mijn gigantische tuin, waarin ik Bulut zijn 'zaakje' liet doen zodat ik enigszins fysiek kon herstellen.
Helaas zag Bulut de buren met hun kleine terriërs als serieuze bedreiging en vloog direct in de aan vervanging toe zijnde schutting onder het motto: ik zie je niet maar hoor je wel! Dus met Turks tamtam vloog hij de zijkant op, zijn oren op oorlogkoers.
Een fluks ingrijpen mijnerzijds was geboden om de schamele vlechtdelen van de finale ondergang te redden. Moedig als ik ben, dook ik in sprint onder luid strijdkabaal die richting op met de intentie hem zo akoestisch te laten schrikken dat terugtrekken de enige optie bleef..... Zonder enig zicht(ogen gingen automatisch dicht) en met veel takken/bladeren van de laulierwilgen in het gezicht, belandde ik tussen afscheiding , groenblijvers en mijn geliefde 'Turk' die ik ergens bij zijn lurven greep op goed geluk dat hij mij "herkende" als baas.
To be continued

Akbash

This new adventure with flockguardiandogs started in June 2010 when I got my Akbash boy Bulut. A rescue organisation wanted re homing him and I was looking for a dog to guard my house and accompagny me with my horse.

He was almost two years already and hadn't had any experience as a 'normal' dog. The first week I almost broke my fingers when I took him for a walk on a leash!

He didn't know horses, so he was kicked by mine. 

He never had seen a house from the inside. And he wasn't aware of the fact that the garden fence mend that it was the end of property...;-)).

The first encounters with other dogs looked like strong attacks to measure strength and I had to cling myself to the nearest tree to keep him away.

So this was a real challenge.

I phoned to the nearest doggy school to help me with his upbringing. And within a fourth night we were accepted there. They had never seen an Akbash before, but a dog is a dog they said. And because he was to big to go to puppy class, we started in the first obedience group for the one year old doggies.

To be continued.....